ستاره
توي آسمون دنيا ؛ هر كسي ستاره دارهچرا وقتي نوبت ماست ؛ آسمون جايي ندارهواسه من تنهايي درده ؛ درد هيچ كسو نداشتنهر گل پژمرده اي رو ؛ تو كوير سينه كاشتنديگه باور كردم انگار ؛ كه بايد تنها بمونمتا دم لحظه مردن ؛ شعر تنهايي بخونم
جمعه بیست و ششم مرداد 1386 توسط امير غلامي |
