توي آسمون دنيا ؛ هر كسي ستاره داره
چرا وقتي نوبت ماست ؛ آسمون جايي نداره

واسه من تنهايي درده ؛ درد هيچ كسو نداشتن
هر گل پژمرده اي رو ؛ تو كوير سينه كاشتن

ديگه باور كردم انگار ؛ كه بايد تنها بمونم
تا دم لحظه مردن ؛ شعر تنهايي بخونم