نوشته شده در تاريخ جمعه 25 آبان1386
|
ای که من و تو واسه هم مثل دو بال عشقیم
رو تنه درخت پیر یه یادگار نوشتیم
مثل پرنده های عاشق می نشینیم تو بارون
قرار می زاریم تو دل جاده رنگین کمون
یادت روزی که رفتیم زیر گنبد کبود
جز خدای مهربون دیگه هیچ کسی نبود
انگاری شیطونه بود که می خواست حیله کنه
ای خدا کاری بکن کور بشه چشم حسود
ما مثه فانوس عشقیم توی شبهای غریب
مثل آب چشمه پاکیم تو دستای نجیب
هیچ صدای آشنایی جز صدای ما نبود
اون صدای قلبمون بود زیر گنبد کبود
اشعار : روژین ونجانی