اگر ماه بودم، به هر جا كه بودم،

سراغ تو را از خدا مي گرفتم.

وگر سنگ بودم،به هر جا كه بودي،

سر رهگذار تو جا مي گرفتم.

اگر ماه بودي به صد ناز، - شايد –

شبي بر لب بام من مي نشستي.

وگر سنگ بودي به هر جا كه بودم ،

مرا مي شكستي ، مرا مي شكستي !

قصه تمومه عشق من! فاصله رو صدا بزن
اينجوري خيلي بهتره ، هم واسه تو هم واسه من
قصه تمومه ، عشق من ! بايد من رو جا بذاري
بايد صدام رو تو شب ترانه تنها بذاري
بدون تو سايه ي من تنها نشوني منه
بغض ترانه ساز من کنار تو نمي شکنه
دل سپردن رمز قفل اين حصار تو به تو نيست
با تو بودن بهترينه ! اما ختم جستجو نيست
اونور ديوار شب باش ! تا من از تو ما بسازم
انعکاس اين ترانه ، آخرين آواز قو نيست
بايد بري تا بتونم اين شب رو نقاشي کنم
طعم گس نيشاي اين عقرب رو نقاشي کنم
بايد بري ! دوس ندارم شب به تو چپ نگاه کنه
دوس ندارم دستاي شب ، صورتت رو سياه کنه
نه من من ، نه من تو ، تو اين شبا ما نميشه
عشق عظيم ما دوتا ، زير يه سقف جا نميشه
دل سپردن رمز قفل اين حصار تو به تو نيست
با تو بودن بهترينه ! اما ختم جستجو نيست
اونور ديوار شب باش ! تا من از تو ما بسازم
انعکاس اين ترانه ، آخرين آواز قو نيست

اگر ابر بودي به انتظار اشکت مي نشستم، اگر مهر بودي در پرتو ات خود را

گرم مي کردم، اگر باد بودي چون برگ خزان خود را بدستت مي سپردم،

اگر خدا بودي به تو ايمان مي آوردم تا بداني دوستت دارم، اگر هيچ بودي

از تو ابر سپيدي مي ساختم، از تو خورشيد با شکوهي بوجود مي آوردم،

تو را نسيم ملايمي مي کردم از تو خدايي بزرگ مي ساختم، تا بداني که

فقط تو را دوستت دارم

من اگرديوانه ام
 با زندگي بيگانه ام
 مستم اگر يا گيج و سرگردان و مدهوشم
 اگر بي صاحب و بي چيز و ناراحت
خراب اندر خراب و خانه بر دوشم
 اگر فرياد منطق هيچ تأثيري ندارد
 در دل تاريك و گنگ و لال و صاحب مرده ي گوشم
 به مرگ مادرم : مردم
 شما اي مردم عادي
 كه من احساس انساني خودرا
 بر سرشك ساده ي رنج فلاكت بارتان
 بي شبهه مديونم
 ميان موج وحشتناكي از بيداد اين دنيا
 در اعماق دل آغشته با خونم
هزار درد دارم
 درد دارم

توي آسمون دنيا ؛ هر كسي ستاره داره
چرا وقتي نوبت ماست ؛ آسمون جايي نداره

واسه من تنهايي درده ؛ درد هيچ كسو نداشتن
هر گل پژمرده اي رو ؛ تو كوير سينه كاشتن

ديگه باور كردم انگار ؛ كه بايد تنها بمونم
تا دم لحظه مردن ؛ شعر تنهايي بخونم

هیچ فکر نمی کردم

به جرم عاشقی اینگونه مجازات شوم

دیگر کسی به سراغم نخواهد آمد

قلبم شتابان میزند

شمارش معکوس برای انفجار در سینه ام

و من تنهایی خود را در آغوش میکشم

تنها ماندم ...

من گذر خواهم كرد

روزي از شهر تماشايي عشق

تكه اي از دل خود در دستم

و به هر رهگذري خواهم گفت:

ذره اي عشق ، كمي عاطفه ، قدري ايمان

به من خسته تنها بدهيد

تا كه شايد شب من

صبح را دريابد

و سپس آنسوي خاطره هاي سبز

خانه اي خواهم ساخت

و در آن عشق همان واژه هستي را جاي خواهم داد.